می ترواد مهتاب
می درخشد شبتاب
نیست یکدم شکند خواب به چشم کس ولیک
غم این خفته چند خواب در چشم ترم می شکند
نگران با من استاده سحر
صبح می خواهد از من
کز مبارک دم  او
آورم این قوم به جان باخته را بلکه خبر
(نیما)

خاص نوشت: این شعر نیما  شب امتحان تشخیص ساعت ۴ بامداد توی ذهنم مثل

میخ فرو رفته بود و هر کاری می کردم در نمی اومد گفتم شاید به درد شما هم بخوره!

راستش نمی دونم چی بگم.فکر کنم دارم دوران یک افسردگی حاد رو پشت سر

می گذارم.از اون روزهای اول که با خوردن دو تا دو تا لورازپام  خوابهای دوازده

 ساعته شروع شد.روزهایی که حدود 20 ساعتش رو به زور قرص خودم رو

خواب می کردم.تا هفته ای که هر شب و روزش کابوس بود.کابوسهایی که از

تظاهرات شروع شد.کابوسهایی که می دیدم تو تظاهرات کتک می خورم.توی تظاهرات

 من رو می گیرن تا هر چیزی که فکرش رو کنید.تا بالاخره دیشب بعد از دو هفته

 اون هم از فرط خستگی خوابم برد.

یادم به کسانی افتاد که مثل سگ کار میکنند تا از زندگی و غم و غصه هاشون هیچ چیز

حالیشون نشه و به درد خودشون بسوزن!

سعی کردم خودم رو به هر چیزی جز سیاست مشغول کنم.از خوندن مجله کودکان ،

مجله روانشناسی بگیرید تا خریدن مجلات حل جدول.

و آخرش هم  خوندن کتاب قمار باز داستایوفسکی در عرض  3 ساعت!!

این آخری ها هم که خودم رو تو خونه حبس کردم.از نشستن پای بازی با کامپیوتر

 حدود 12 ساعت بدون اینکه از پای میز بلند بشم.(از ساعت 1 بعد از ظهر تا حدود 1 شب!)

(البته حبس هم به یه جورایی خودخواسته و دیگر خواسته است.

خود خواسته به علت اینکه راستش می بینم که دستم خالیه و جواب شعور و فهمم رو با 

باتوم و اسلحه و اشک آور می دن.ما هم می تونیم مسلح بشیم.اما با خودم فکر میکنم که

کی رو بکشم؟یه نفر سپاهی رو که اون هم مثل پدر من زن و بچه داره؟.و دیگر خواسته قسم

هایی که هر روز مامان و بابا بهم می دن!)

هیچ چیز نمی دونم .فقط امیدوارم که هر چی هست زود بگذره.

خیلی سخته توی جایی که همه دور و بری هات دارن از سیاست حرف می زنن تو خودت

 رو بخوای از سیات دور کنی! باور کنید خیلی سخته!!

پ.ن1: کتاب قمار باز رو که خوندم به نظرم یه تیکه هاییش خیلی جالب بود.اون هم

از نوع قمار.نوشته بود قمار بازهای حرفه ای می شه که 24 ساعت هم پای میز قمار

 می شینن.بدون اینکه تکون بخورن و تا جایی که پول دارن بازی میکنند و به عبارتی

تا پولشون ته نکشه بلند نمی شن.

با زندگی روزانه مقایسه اش کردم.واقعا راست میگفت.هیچ وقت از این زندگی که

  مثل قمار می مونه دل نمی کنیم.همش هی میگیم بگذار یه کم دیگه خوشی کنیم بعدش

 آدم می شیم و از همه چیز دل میکنیم.اما اینقدر پای این میز قمار می شینم تا به مرتبه

 بدون اینکه متوجه باشیم همه چیزمون رو باختیم و باید با همه چیز خداحافظی کنیم و

 از قمار خونه میندازمون بیرون.

پ.ن2: قمار بازی رو دوست دارم ٬مخصوصا کسی رو که با آخرین سکه ای که تو

 زندگیش داره قمار بزنه.

میدونید چرا؟
چون به جای اینکه به فکر این باشه که با اون یه سکه بره غذا بخوره و یه شب خودشو

سیر کنه ، به این فکر میکنه که شاید همین یه سکه رو شانس بچرخه و باز دوباره بتونه

 زندگیشو برگردونه و اون آخرین سکه رو قمار می زنه.

مخصوص جوجه ی گلم که دلش مهربونه:
جوجه.می دونم امروز تو ظاهرت مثل عسل بود اما به قول خودت داخلت زهر مار بود.
اما من هم ظاهرم و هم باطنم زهر مار بود.راستش نمی دونم.نمی دونم چی بگم.
فقط بدون در مورد همه چیز.اگر تو به فکر آینده و زندگی من هستید و اینکه به قول تو
با کیفیت و بدون درد بمیرم این حق رو هم به من بده که نگران آینده تو باشم.
من هم دوست ندارم که تو مریض باشی یا مشکلی داشته باشی.مگه من دل ندارم؟
فکر میکنی این نگرانی رو فقط خودت داری؟
فکر کنم هیچ روزی اینقدر با هم تلخ نبودیم.اما جالب اینجا بود که جفتمون سعی
میکردیم همدیگه رو شاد کنیم.و فکر کنم ارزشمندترین چیزش برای من همین بود.
همین و همین وهمین.که تو روزهای سخت هم بخوایم همدیگه رو شاد ببینیم.!
بعد از اینکه این پست رو نوشتم پستت رو خوندم!نمی دونم چی بگم.فقط این رو بدون که
خوب نیست وقتی حالت بده پنهون کنی.کاش سرت رو گذاشته بودی رو شونم و گریه
  می کردی ٬ بلکه هم دل تو  و هم دل من آروم بگیره جوجه!)
یا حق