رسیدن به یک رویا هر قدر هم که رویا بچگانه باشه باز هم لذت خاص خودش رو داره.

همین رویاهای ماست که آینده ما رو می سازه.

تا حالا شده به رویاهای دوران بچگیتون فکر کنید؟؟

همین الان یه کوچولو فکر کنید!

........!فکر کردید؟ خندتون نگرفت؟ چه فکرهایی داشتید؟

از خلبان ، معلم ، رییس جمهور و قهرمان ملی شدن تا هزار جور فکر جور و ناجور دیگه!

من هم رویایی داشتم.(البته یکیشون رو می خوام بگم.).

قهرمانی تو مسابقه بخور بخور!

اون دوران ما تنها مسابقه بخور بخور مسابقه محله بود که از کانال دو پخش می شد و

مسابقه به صورت ماست خوری بود.یادتون اومد؟

می خوام بگم که بالاخره من هم به آرزوی کودکیم رسیدم.

هیچ وقت نشد که دوستام سر اینکه کی بیشتر و زودتر می خوره باهام شرط ببندند ،

چون خصوصیت غذا خوردن من رو می دونستند.

اما روز شنبه تو جشن روز دندانپزشک که توی دانشکدمون برگزار شد ، دلم رو

 به دریا زدم و کاری رو که همیشه خجالت می کشیدم انجام بدم، انجام دادم.

(بعضی وقتها رویاهای شما، می تونه بدترین حادثه های زندگی دیگران باشه!)

تو مسابقه بخور بخور شرکت کردم.( می گم این روزها عجیب غریب شدم ،

کسی باورش نمیشه.)

مواد مسابقه :

3 تا نون ساندویچی، ربع کیلو کالباس، یک کاسه سس مایونز، ده برگ کاهو،

یه بطری آب معدنی،دو تا فلفل دلمه ای ، دو عدد گوجه فرنگی بود و که همه

اینها به صورت سالم و دست نخورده بود و می تونستیم که ساندویچ درست کنیم

یا به صورت مجزا بخوریم.

باید همه اش رو می خوردیم و هر کس که زودتر میخورد برنده می شد.

مسابقه شروع شد و من به هیچ چیز توجه نداشتم ، گهگاهی قیافه ام به استاد هام می افتد

 که با بهت و حیرت ساندویچ خوردن من رو نگاه میکنن و تازه بعضی هاشون

 هم خوششون اومده بود و فیلم می گرفتند.

نگاه بهت زده رییس دانشکده.( با خودش می گفت:

این هیولا کجا بود تو دانشکده ما پیداش شده؟)

و اونجایی که شروع کردم سس مایونز رو به صورت خالی با قاشق خوردم و

صدای اخ و اییش دخترهای دانشگاه بود که بلند می شد!!

یه نفر شرکت کننده دیگه تو مسابقه که گفته بود:

من فقط دیدم مارکو نون ساندویچی رو میکنه تو دهنش وهیچ اثری از جویدن دیده نمی شه

 و فقط به صورت بلعیدن نون رو میده پایین!

مسابقه تمام شد و در کمال قدرت من اول شدم!

و یه جورایی دلم یاد بچگیم رو کرد که بابام بهم میگفت اگه همه غذام رو زود بخورم و

 هیچیش باقی نمونه بهم یه جایزه خوب میده!!

این رو گفتم که بدونید که مارکو با تمام مشغله هاش و دردسرهاش و حس شعر

 فروغ خوندن هاش هنوز هم مارکو شیطون و بازیگوشه!

پ.ن1:

به نظرتون چرا هر کی چند تا شعر تو وبلاگش نوشت و یه ذره حال وهواش عوض شد

همه زرتی از راه می رسن و میگن فلانی عاشق شده؟؟

هووووم؟؟

به نظرتون آدم بعضی وقتها نمی تونه ملاهم باشه ؟ و ملاهمت به خرج بده؟

به نظرتون بشینم مثلا مدل پاشنه کفش فلان استاد رو مسخره کنم بهتره؟ یا چند تا شعر

 از فروغ بنویسم؟

پ.ن 2:

حتما می پرسید که چرا این روزها اینقدر وقتم کمه؟

شما هفته ای دو جلسه کلاس زبان انگلیسی، دو جلسه کلاس زبان فرانسه، سه جلسه

کلاس موی تای(یه جور ورزش رزمی هست) ، علاوه بر ساعت های کلاسی و

صبح تا ظهر جمعه کوهنوردی و رفتن به پاتوق های جمعه بعد از ظهر رو داشتید

به نظرتون وقت اضافه می آوردید؟؟

پ.ن 3:

 15 اردیبهشت روز شیراز هست.از همینجا به همه شیرازی های عزیز تبریک میگم.

پ.ن 4:

 این دفعه رو زیاد نوشتم که دیگه هوس نظر دادن در مورد دل و قلوه مارکو به سرتون نزنه!