با خودم می گم چی می شد یک ماه کامل فارغ از هر کاری واسه خودم زندگی می کردم؟؟

یک ماه به دور از هیاهو!از شلوغی.

تو یه خونه باغ .تو یه روستا.

که صبح ها با صدای مرغ و خروس وچه چه پرنده ها از خواب پاشی.شیر گاو بدوشی و تخم مرغ جمع کنی .با سگ های باغ بازی کنی وگوش بچه بره ها رو بکشی تا صدای بع بعشون در بیاد.

یه گربه ملوس تو اییون خونه داشته باشی که تا میبینتت شروع به میو میو می کنه و اسبی داشته باشی که زمین سیر پاهاش بلرزه.

خودت بری ماهی بگیری.با قایق خودت . وسط برکه.برکه ای که اینقدر آرومه که گاهی اوقات از صدای نفس خودت هم بترس.خودت بری بازار دهکده خرید کنی.آی حال میده.

بوی ماهی تازه.بوی سبزی خیس خورده.بوی آش دست فروش.صدای بچه که میگه  بدو بیا تخم مرغ تازه.

پیرزنی که زنبیلشو رو سرش گذاشته.زنی که گوشه ای نشسته وحنا میفروشه .یا اون بچه ای که اینقدر گردون فروخته که دستش کلا سیاه شده.ای حال میده.اون هوای ابری که هر دم احتمال داره گریه کنه و تند تند بباره.اون ساحل دریا که ظاهرش ارومه ولی منتظر که یه ناشی بزنه به آب و اونچنان با چنگ و دندون اونو می گیره که هیچ غواصی نمی تونه نجاتش بده.

دم دمای ساعت 10 صبح بشینی تو ایوون خونه و یه باغچه پر از کل شمعدونی و اطلسی و مریم و شب بو ربروت باشه که از بوی اونها مست بشی.دوست داشته باشی پرواز کنی.

رو یکی از این صندلیهایی که مثل گهواره عقب جلو میره بشینی و آآآی شروع کنی به کتاب خوندن و نرم نرم سیگارت رو دود کنی و با استکانت قهوه ات بازی کنی و اونو تو دستت بچرخونی.

اینقدر بخونی که چشمات اشکش دربیاد.و سرتو روبه عقب خم کنی و هی به صندلیت تاب بدی.

یه چرت کوچیک بزنی و نهار بخوری.غذای محلی ،دوغ محلی و همه چیز.سبزی بخوری که هنوز بوی گل تازه میده.دوغی بخوری که هنوز بوی بز میده .همه همه چیز.ظهر یه چرتی و بعدش هم پیاده روی .

عصر هم بیای خونه و چای دبش قند پهلو بزنی و با کنده درخت اتیش روشن کنی و بشینی کنارش.

واسه خودت ساز بزنی.

یه شیشه نوشیدنی هم کنارت باشه.با سیگار برگ.

اونچنان غرق بشی که صورتت پر عرق بشه و نفهمی کجا هستی.

هی ساز بزنی و بنوشی و بکشی.و وقتی این قدر بخوری که نفهمیدی جای آکوردها کجاست و وقتی دیدی دیگه نمی تونی ساز بزنی.

ظبط رو روشن کنی و صدای فریدون فروغی رو که با تموم وجود می خونه :

دیگه دل با کسی نیست.

دیگه فریاد رسی نیست .

رو گوش بدی و هی به سیگار برگی که انگار تموم نمی شه  پک بزنی .اونقدر که فکر کنی الان ریه ات از دود سیگار پژمرده میشه!!

اونقدر بخوری که خودت حالیت بشه که اگه یه قطره دیگه بخوری باید هر چی خوردی رو صرف ابیاری به باغچه بکنی.!!اونقدر که خط حرکتت یه چیز بدتر از زیگزاگ بشه .تقریبا شبیه این علامت های جاده ای که میگه پیچ خطرناک در راه است.

شبش هم تشکت رو بندازی تو ایووون و زیر نور ستاره ها به صدای جیرجیرک ها که دارن واسه عشقشون اواز می خونن گوش بدی!!صدای جغدی که با هو هو خودش تو رو می ترسونه.

اما نکته اینچاست  که اون واسه اینکه خودش نترسه داره صدا می ده که سکوت رو بشکونه و از ترس بیرون بیادو ستاره ها رو نگاه کنی که تو تاریکی شب فکر می کنن که کسی اونها رو نمی بینه و هی واسه هم چشمک میزنن.

غافل از اینکه اون ستاره ای که شخص مورد نظر ستاره چشمک زن هست.سالها پیش به قیمت ارزانی به انسانی از کره زمین فروخته شده وسند اون رو تقدیم کرده به همسرش!

و با خودت شعر :چرا وقتی که ادم تنها میشه رو گوش کنی!!!

آره .الان دلم این رو می خواد.خیلی زیاد.اما متاسفانه زندگی من شده که از 7 صبح بزنم بیرون و ده شب برگردم  خونه و اینقدر سرم درد کنه که حتی وقت فکر کردن به رویاهام رو هم نداشته باشم.همش کار.یاد گرفتن  و تحصیل و کلی چیز دیگه.

اما تنها چیزی که تسکینم میده اینه که می دونم دارم یه کاری می کنم و واسه زندگی می جنگم.با همه نا ملایمات.

و  در آخر چیزی که یه ذره تسکینم می ده حرف امروز روحانی بود که از قضا استاد امروز کلاس بود.روحانی که به قول خودش چند شغل داشت.از مهندسی بگیر تا مسول حوزه بودن و استاد دانشگاه بودن وصاحب کارخونه بودن وخیلی چیز های دیگه!

تنها حرفی که ارومم کرد همین بود.

امروز سر کلاس یک کلمه در مورد مبحث د رس صحبت نکردم و فقط تو چهره روحانی نگاه کردم ولبخند های همیشگیم رو زدم ( همون لبخندی که یه مرتبه استاد بهداشت برداشت کرده بود من دارم مسخرش می کنم و استاد بافت دهان دندان سر کلاس ازم پرسید کجای من خنده داره که داری بهم می خندی؟؟)

اما اخر کلاس روحانی بهم نزدیک شد و گفت :

آقای دکتر چهره شما به آدم آرامش میده.(ببینید طرز فکر آدمها رو)

خوشا به سعادت شما  و خوشا به حال بیماراتون.و بدون که در آینده خیلی موفق هستی.

تنها چیزی که تسکینم داد این بود.

و واسه همین  تا می تونم تلاش می کنم.

و هوس روستاهای شمال رو فعلا از سرم بیرون می کنم.

پ.ن:

ببخشید پستم یه ذره به انحراف کشیده شد.اما دوست داشتم رویاهام رو بگم و روزگارم رو هم توضیح بدم .

دارم سعی می کنم از گفتن هیچ چیز نترسم.بگذار هر کی هرفکری دوست داره بکنه .مهم نیست.مهم اینه که  وجدانم راحت باشه!