ساعت  2 شب.

شاید آخرین شبی باشه که کرمان هستم و آخرین  مطلبی باشه که اینجا می نویسم.

یا به عبارتی این مطلب رو واسه خداحافظی با کرمان می نویسم.

می خواستم وسایلم رو جمع کنم.اما یهو دلم گرفت.دلم  تنگ شد.امشب همه رفتن خونه هاشون.

و خوابگاه تقریبا خالیه ، منم موندم که یک سری کار رو که تو کرمان دارم انجام بدم و بعد وسایلم رو باخیال راحت جمع کنم و برم خونه.فرداشب دارم میرم.

یه حس عجیبی دارم.این چند روزه همش با دوستام هستن.چند روز پیش جشن فارغ التحصیلی یه سری از اونها بود.به عبارتی اونها هم سال دیگه نیستن .امشب تو کافی شاپ می گفتم به نظرت اینها که اینجا نشستن سال دیگه کجان؟؟

چند تاشون زن می گیرن.چند تاشون خدمت.

و یه سری هم که دارن میرن اون ور که خودشون رو خلاص کنن از این وضع زندگی.

یه جور غصه تو این خنده های روزهای آخرم هست.یه جور دلتنگی .

دلتنگی واسه شهری که 2 سال از عمرم رو تو اون گذروندم.

دلتنگی واسه شهری که بهش می گن دیار کریمان.دلتنگی واسه همه غصه های این شهر.واسه این همه سختی که کشیدم.نمی دونم چرا!!

با اینکه اینجا خیری ندیدم اما باز هم دلم نمیاد از اینجا برم.راست می گن که خاک اینجا دامنگیره.به خدا راست  می گن.این روزهای آخری بدجور گیر داده که دامن منو بگیره.

همه ی روزخنده ها و شب گریه هامو مرور می کنم.دوست  دارم گریه کنم.دوست دارم این شب آخری هم  گریه کنم.

دوست دارم واسه همه ی این خاطرات تلخ و شیرین گریه کنم.واسه اون همه دلی که شکستم و اون همه دلی که به دست اوردم.

دلم واسه اون بچه شیطون و شر روزهای اول کرمانم تنگ شده.خیلی دلم براش تنگ شده.اما راست گفتم که بزرگترین قانون زندگی تغییر کردنه.عوض شدنه.

از اون چه که بودم واونچه که شدم.نمی دونم خوب شدم یا بد.اما می دونم که تغییر کردم.

اون پسری که صبح سر کلاس با نشاط حاضر می شد و تا   آخر شب دست از تلاش و تکاپو بر نمی داشت الان شده کسی که از 5 ماه ترم دوم حدود 2 ماهش رو که اصلا کرمان نبوده واون روزهایی هم که بوده یه خط در میون سر کلاس میرفت و همش تو اتاقش مثل بوف کور خوابیده بود و به مالیخولیا دچار شده بود و همش غرق درهذیان و بیهودگی بود.

اونایی که دیدن میدونن من چی می گم.

معدل 17.72 ترم اول کجا و معدل 14 ترم 3 کجا؟؟

نمی دونم اینها کجا رفت.شاید لازمه بزرگ شدن این چیزها بود.

شاید لازمه بزرگ شدن ،خرد شدن غرور بچگیم بود.شاید.

اعتراف  می کنم.عوض شدم.نابود شدم

شاید اون چیزهایی که هدفم بود به هیچ کدومشون نرسیدم.به تنها چیزی که رسیدم پوچی بود.به اینکه هیچ چیز فایده نداره.

به اینکه زندگی ارزش این هم دوندگی و سگ دو زدن رو نداره.

می گم که به پوچی رسیدم.و همه اون چیزهایی که واسم آرزو بود به سراب تبدیل شد و به یه چیز بی ارزش.

دوست نداشتم تو این مدت این حرفها رو بزنم.مغرور بودم.دوست نداشتم  نظر دیگران در مورد من عوض بشه.و این ظاهر شاد وخندونم رو کنار بزنم و این باطن داغونم رو نشون بدم.

دوست داشتم مثل همیشه مثل کوه استوار باشم.تا امشب .

امشب چیزی واسه از دست دادن ندارم.

هیچ چیز.امشب دارم از اون همه چیز که  بشون دل بستگی داشتم جدا میشم.

دارم آخرین ریشه های وابستگیم به اینجا رو تو ساک می کنم وبا خودم می برم.می برم به جایی که بهش می گن بهشت آرزوها.(که البته امیدوارم اینجوری باشه.)

امروز  تا می تونستم همه جا و همه افراد رو نگه کردم.

خنده ای اونها رو حالت صورتشون.دوست داشتم  چهره همه تو ذهنم بمونه.آره. تموم شد.ریشه هامو دارم از این خاک خشک در میارم تا ببرم و تو یه خاک دیگه بکارم.این ریشه های آخری بدجوری دلم رو ریش ریش می کنه.تو اعماق وجودم ضجه می زنم و جیغ می کشم.

چون همه  چیز داره تموم میشه.

کرمان.غربت.دلتنگی و هزار چیز دیگه.

دو سال اینجا بودم

تو یه اتاق یه نفره.

شاید دورو برم پر از ادم و به اصطلاح دوست بود.اماهیچ کس نتونست تنهایی منو پر کنه.

هیچ کس نتونست بفهمه  درد دل من چیه.

شاید مهمترین دلیل شکستن من این بود.

تنهایی.غربت.شاید

نمی دونم چرا این حرفها رو اینجا می زنم.اما حس می کنم که دارم سبک می شم.

آره این حس رو دارم.

همه چیز تموم شد.

همه ی دلتنگیهام.

شکستنهای بی صدام

همه چیز.

اما دلم واسه همه اینها تنگ میشه.

واسه اون روزهایی که حتی حوصله خودم رو هم نداشتم.هر کاری که کردم نتونستم از این پیله تنهایی بیرون بیام.انگار پیله من از جنس بتون و سیمان بود.هر کاری کردم نتونستم اونو بشکنم.به خدا نتونستم.

به هر دری زدم بسته بود.

این روزهای آخر هم که به اون درهایی سر زدم که هیچ وقت تو عمرم فکرش رو هم نمی کردم.درهایی که اگر باز می شد شاید تا آخر زندگی نمی تونستم از اون لجنزاری که توش می افتادم بیرون بیام. اما اونها هم بسته بود.

من این مهدی رو دوست ندارم.اگرچه خیلی ها می گن خوبه.

اما من دوست ندارم.

شاید این چیزها رو می گم که همه بدونن و بفهمن که من چی هستم.

الان وسایلم رو جمع می کنم.وسایلی که رو هر کدومشون یه خروار گرد خاطره نشسته.

می خوام عوض بشم.نمی خوام این بمونم.نمی دونم  دارم چی می گم.

اما فقط می دونم که باید عوض بشم.واسه همین شاید یه چند وقتی هیچ خبری از من نشه.

باید از این پیله مسخره ای که واسه خودم درست کردم بیرون بیام.

پس اگه  دیدید خبری از من نیست نگران نشید.

می خوام چیزی رو که خیلی وقته دارم وعدشو می دم عملی کنم

یا درست بشم.یا خراب خراب.

خراب تر از اون چیزی که هر کسی فکر می کنه.

پس واسم دعا کنید.

یا حق.

نوشته شده در سه شنبه بیست و پنجم تیر 1387ساعت 2:35 توسط مارکوپولو| |