راستش تو این ماه بیشتر به جای اینکه فکر کنم در مورد چی بنویسم.... در مورد این فکر کردم که بنویسم

یا ننویسم.....

می دونم باز با خودتون میگید این طرف هم گندش رو در آورد هی گفت بنویسم یا ننویسم...! اما مساله ای

که هست... که خیلی هم مهم هست اینه که من وقتی قراره بنویسم... باید فکرم رو از ساعتها قبلش

توی هوای نوشتن پرواز بدم... درست مثل یه ورزشکار که باید از قبل خودش رو گرم کنه برای مسابقه...

درغیر این صورت نوشتنم جدا از خوانندگان وبلاگم به دل خودم هم نمی چسبه... نشون به این نشون که

برای نوشتن جمله ی اول این پست از دیروز تا حالا دارم فکر میکنم!!!!

تاریخ امتحان مشخص شد.... پنجشنبه ۲۹ تیرماه ....! میشه از قراری سه ماه و  روز دیگه.... از ۱۵ روز آخر

که بگذریم... ( جهت دوره کردن به سبک سرعت نور.....) میشه حدود  حدود دوماه و نصفی دیگه.... و من

و کلی کتاب نخونده!! باور کنید ذهنم به جز اونجا به هیچ سمتی نمیره...مثل یه پشه هستم که داره

نور بزرگ یه کامیون رو می بینه.. که داره به سرعت به سمتش میاد... اما باز هم جذب نور میشه و فقط

و فقط حواسش هست به اون سمت بره....!! بگذریم.....

خوب اندر احوالات سال نود... باید بگم که سال خوبی بود.... و حیف که بعضی حرفها رو نمیشه زد.....

وگرنه از تجربه هایی می گفتم که توش به دست آوردم... نمیگم همشون خوب بودند... نه... خیلی هاشون

هم تجربه ای بود که شاید واقعا احمقانه بود... اما به نظرم تجربه ی احمقانه هم تا یه حدیش گاهی لازمه...

حس نمیکنم بزرگ شده باشم.... به قول دوستان سال به سال بچه تر میشم از نظر شیطنت... اما

تجربه هایی که کسب کردم واقعا دوسشون دارم....

روز یازده فروردین تولدم بود!! ۲۴ سالگی تمام شد.... وارد ۲۵ سالگی شدم.... ای جماعت آگاه باشید

که ضمیر ناخودآگاه من بهم الهام کرده.... که توی ۲۵ سالگیم اتفاق بزرگی برای من می افته... نمی دونم

چی؟ اما می دونم که اتفاق می افته.... چون همیشه توی ناخودآگاهم به این سوال که چند سالته ؟

پاسخ میدم ۲۵ سال.... .از حدود ۵ سال پیش این ناخودآگاه ما فعال شده....

روز تولدم عازم تهران بودم.... هوا بسیار خراب بود... صحنه ای بود که باید می دیدید.. مسافران گرامی

کم نگذاشتند و هر چی خورده بودند رو بالا اوردند... از گریه بچه ها تا جیغ و داد زن مرد بگیرید.... که آدم

رو یاد ترن هوایی می انداخت... اما خدایی راستش رو بخواید خودم رو آماده کرده بودم برای سقوط هواپیما

و توی اون جیغ و داد مردم داشتم به این فکر می کردم که تراژدیک که آدم روز تولدش قراره بمیره....!!!

حتی فکر کردم که اون اتفاق مهم ۲۵ سالگیم همین مرگم می تونه باشه!!! و رسیدن ساعت ۵ بعد

از ظهر به تهران  و بازگشت فردا صبح ساعت ۹ به سمت شیراز با ماشین گلی اینا... شب که رسیدم

خونه به مامانم میگم کلی دلم براتون تنگ شده بود... گفتن خودت رو لوس نکن ۲۴ ساعت نیست که

رفتی!!!( خبر نداشتن که معلوم نبود چه بلایی قرار بود سرم بیاد!!)

کتاب باشگاه مشت زنی رو خوندم.... داستانهای عامه رو خوندم.... الان دارم نیچه گریه کرد رو میخونم!!

یه جورایی مثل قرص خواب می مونه و ذهن آشفته ام رو آروم میکنه.... حداقل خوبیش اینه دیگه خواب

امتحان و درس پس دادن نمی بینم... فوقش می بینم که تو باشگاه مشت زنی دارم یه نفر رو تا سر حد

مرگ کتک می زنم!!

دیگه عرضم به حضورتون اتفاق مهم سال ۹۰ جدا از عقد و مزدوج شدنم که همه خبر دارن...... این بود که

بالاخره اینجانب به وزن ۱۰۰ کیلوگرم رسیدم!!! به قول سرپرست ورزش دانشگاه اگه تو تیم پینگ پنگ

نتونستی بازی کنی غصه نخور.... تیم کشتی یه کشتی گیر به اضافه ۱۰۰ کیو نیاز داره!!!

پ.ن :

می دونم که کم پیدام.... باز هم عذر میخوام...ولی باور کنید هر از گاهی میخونمتون.... و اینکه حالتون

رو می دونم باز هم برام باعث خوشحالیه و اینکه ممنونم از این هم پرس و جویی که کردید... بدونید که

سعی میکنم بنویسم... اما ... اگه ابر و باد و مه و خورشید و فلک بگذارند!!!!